Ελένη Σολταρίδου: «Πολύ συχνά εξαντλούμαστε περισσότερο από τις ερμηνείες μας παρά από τα ίδια τα γεγονότα»

Το βιβλίο έχει τίτλο «Ποιος αξίζει το άγχος μου;». Αν σήμερα γράφατε έναν πρόλογο μόνο για τον τίτλο, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα θέλατε να αναρωτηθεί ο αναγνώστης πριν ανοίξει την πρώτη σελίδα;

Άραγε είναι δικές μου επιλογές όσα προκαλούν το άγχος μου ; Άραγε θα με αγχώνουν το ίδιο ένα χρόνο μετά; Άραγε τι θα συμβούλευα ένα χρόνο μετά, αν σκεφτόμουν σήμερα το άγχος μου;

Συχνά κουβαλάμε άγχη που γεννήθηκαν από προσδοκίες, από ρόλους και πεποιθήσεις άλλων. Ο τίτλος είναι μια πρόσκληση, μία πρόκληση να ξεχωρίσουμε τι μας αφορά πραγματικά και τι απλώς έχουμε μάθει να κουβαλάμε.

Οι «45 τρόποι» που προτείνετε είναι αποτέλεσμα επιστημονικής γνώσης, εμπειρίας από το γραφείο σας ή και προσωπικών βιωμάτων; Ποια ήταν η ισορροπία ανάμεσα στα τρία;

Η επιστημονική γνώση αποτέλεσε τον πυλώνα, η θεραπευτική εμπειρία έδωσε ουσία και τα προσωπικά βιώματα μου υπενθύμισαν ότι κανείς δεν βρίσκεται έξω από την ανθρώπινη εμπειρία του άγχους. Στόχος μου δεν ήταν να γράψω ένα θεωρητικό εγχειρίδιο, αλλά ένα βιβλίο που να συνομιλώ έμμεσα και άμεσα με τον αναγνώστη και να μπορεί να το χρησιμοποιήσει στην καθημερινότητά του.

Αν έπρεπε να αφαιρέσετε όλα τα κεφάλαια και να κρατήσετε μόνο ένα, ποιο θεωρείτε ότι συμπυκνώνει καλύτερα την ουσία του βιβλίου;

Θα ήταν άδικο για όλα τα υπόλοιπα . . όμως θα έδινα μεγάλη σημασία στο κεφάλαιο που μιλά για τη συνειδητή επένδυση του χρόνου μας. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε όλα όσα συμβαίνουν, μπορούμε όμως να αποφασίσουμε πού αξίζει να επενδύσουμε τον χρόνο, τη φροντίδα και την προσοχή μας. Όταν αλλάζει αυτή η οπτική, αλλάζει σταδιακά και ο τρόπος με τον οποίο σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και με τους άλλους.

Αν το βιβλίο μετατρεπόταν σε ένα δίωρο σεμινάριο, ποια τρία βασικά μαθήματα θα θέλατε να πάρει μαζί του ο συμμετέχων φεύγοντας;

Να μάθει να ξεχωρίζει το πραγματικό πρόβλημα από τις ιστορίες που δημιουργεί ο νους γύρω από αυτό. Πολύ συχνά εξαντλούμαστε περισσότερο από τις ερμηνείες μας παρά από τα ίδια τα γεγονότα.  Να κατανοήσει ότι ψυχική ανθεκτικότητα δεν σημαίνει να αντέχουμε τα πάντα. Σημαίνει να αναγνωρίζουμε πότε χρειάζεται να επιμένουμε και πότε να σταματήσουμε. Και τρίτον, να φύγει με τη βεβαιότητα ότι η φροντίδα του εαυτού δεν είναι κάτι που κάνουμε όταν περισσεύει χρόνος. Δεν χωράμε στο χρόνο μας, ούτε χαμηλώνουμε για να ψηλώσει ο άλλος.. .Οι σχέσεις συχνά είναι η κύρια πηγή του άγχους μας και μας αξίζει να είναι διαδραστικές. . όταν οι σχέσεις γίνονται σωματοποίηση, τότε σημαίνει ότι επιλέγαμε να μην βλέπουμε ή αποφεύγαμε καταστάσεις που πλέον το σώμα μας δεν αντέχει να αποφεύγει να αγνοεί.

Το βιβλίο απευθύνεται στον άνθρωπο που ήδη έχει φτάσει στα όριά του ή κυρίως σε εκείνον που θέλει να προλάβει την ψυχική εξάντληση πριν εμφανιστεί;

 Το βιβλίο αφορά όλους μας. . . για εκείνους που έχουν ήδη κουραστεί, μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία να καταλάβουν τι τους οδήγησε μέχρι εκεί. Για εκείνους όμως που βρίσκονται στην αρχή αυτής της πορείας, ίσως λειτουργήσει προληπτικά, βοηθώντας τους να αναγνωρίσουν έγκαιρα μικρά σημάδια που συχνά αγνοούμε μέχρι να γίνουν ψυχοσωματικά συμπτώματα και σωματοποίηση.

Αν σε δέκα χρόνια ξαναδιαβάζατε το «Ποιος αξίζει το άγχος μου;», υπάρχει κάποιο κεφάλαιο που πιστεύετε ότι θα γράφατε διαφορετικά ή θα προσθέτατε κάτι που σήμερα ακόμη δεν γνωρίζουμε για το άγχος;

 Τα επόμενα χρόνια πιθανότατα θα γνωρίζουμε ακόμη περισσότερα για τη σχέση του άγχους με τον εγκέφαλο, το σώμα, την τεχνολογία, αλλά και για τον τρόπο που η τεχνητή νοημοσύνη και ο ψηφιακός τρόπος ζωής επηρεάζουν την ψυχική μας λειτουργία. Αν πρόσθετα κάτι, θα ήταν ίσως κεφάλαια για τη διαχείριση των αλλαγών και την προσαρμοστικότητά μας.  Ο πυρήνας του βιβλίου θα παρέμενε όμως ο ίδιος. Γιατί, όσο και αν αλλάζουν οι εποχές, οι άνθρωποι συνεχίζουμε να αναζητούμε τα ίδια θεμελιώδη πράγματα… ασφάλεια, επικοινωνία, υγιείς σχέσεις, ουσιαστική σύνδεση και μια ζωή που δεν εξαντλείται στην προσπάθεια να αποδεικνύουμε την αξία μας.