Αλεξάνδρα Κασιδεροπούλου: Από το Ωραιόκαστρο στην κορυφή του κόσμου
Η Αλεξάνδρα Κασιδεροπούλου επέστρεψε από την Ιταλία με δύο μετάλλια, μεταξύ των οποίων και το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, έχοντας πίσω της μια χρονιά γεμάτη προπόνηση, αγώνες και θυσίες. Η νεαρή αθλήτρια του KINEZOS TEAM μιλά αποκλειστικά στο 30imeres.gr για τη μεγάλη της επιτυχία, την προετοιμασία, το άγχος πριν από έναν αγώνα, τον ρόλο του προπονητή και της οικογένειάς της, αλλά και για το τι σημαίνει για την ίδια να εκπροσωπεί την Ελλάδα, τον σύλλογό της και το Ωραιόκαστρο. Μια συζήτηση με την παγκόσμια πρωταθλήτρια, όχι μόνο για τα μετάλλια, αλλά κυρίως για τον δρόμο που χρειάστηκε να διανύσει μέχρι να φτάσει στην κορυφή.
Περίμενες πριν ταξιδέψεις στην Ιταλία ότι θα επέστρεφες με δύο μετάλλια και ιδιαίτερα με το χρυσό;
Η αλήθεια είναι ότι το ονειρευόμουν όλη τη χρονιά και δούλεψα πολύ σκληρά γι’ αυτό, δίνοντας τον καλύτερό μου εαυτό σε κάθε προπόνηση. Ευτυχώς, το αποτέλεσμα με δικαίωσε.
Πώς διαχειρίζεσαι την πίεση λίγο πριν μπεις στον αγώνα;
Πάντα υπάρχει άγχος πριν από έναν αγώνα. Προσπαθώ, όμως, να παραμένω συγκεντρωμένη σε όσα έχω προπονηθεί και όχι στο αποτέλεσμα. Λίγο πριν ανέβω στο τατάμι, ακούω τον προπονητή μου και παίρνω βαθιές αναπνοές για να ηρεμήσω.
Πόσο καιρό προετοιμαζόσουν για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα;
Ειδικά για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα προετοιμαζόμουν εντατικά τους τελευταίους τρεις μήνες. Το πρόγραμμά μου, όμως, όλη τη χρονιά περιλάμβανε πολλούς αγώνες και, παράλληλα, είχα και το σχολείο.
Τι θυσίες χρειάστηκε να κάνεις στην καθημερινότητά σου για αυτή την προετοιμασία;
Έπρεπε να οργανώνω τον χρόνο μου γύρω από τις προπονήσεις, να προσέχω πολύ τη διατροφή μου και να περιορίζω τις εξόδους με τους φίλους μου. Λόγω του έντονου αγωνιστικού προγράμματος, αναγκάστηκα να χάσω και κάποιες σχολικές εκδρομές, στις οποίες ήθελα πολύ να συμμετέχω. Όλα αυτά, όμως, άξιζαν τον κόπο.
Πόσο σημαντικός είναι ο προπονητής σου στην πορεία σου;
Είναι καθοριστικός. Με καθοδηγεί, με πιέζει όταν χρειάζεται και με στηρίζει όταν κουράζομαι. Την ώρα του αγώνα νιώθω σαν να είναι μαζί μου στο τατάμι. Χωρίς εκείνον και την ομάδα μας, δεν θα είχα φτάσει ως εδώ.
Πώς είναι η καθημερινότητα μιας νεαρής παγκόσμιας πρωταθλήτριας;
Μετά το Παγκόσμιο δεν έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικό στην καθημερινότητά μου. Συνεχίζω να πηγαίνω στο σχολείο, να διαβάζω και να κάνω καθημερινές προπονήσεις, με τον ίδιο ρυθμό όπως και πριν.
Είσαι αυστηρή με τον εαυτό σου;
Ναι, αρκετά. Θέλω πάντα να βελτιώνομαι και να εντοπίζω τι θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερα, ακόμη και μετά από μια νίκη. Μαθαίνω, όμως, να ισορροπώ αυτή την αυστηρότητα.
Τι έχει αλλάξει στον χαρακτήρα σου μέσα από το kickboxing;
Έγινα πιο πειθαρχημένη, πιο υπομονετική και πιο σίγουρη για τον εαυτό μου. Έμαθα ότι τίποτα δεν έρχεται χωρίς προσπάθεια και ότι δεν πρέπει να τα παρατάμε όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να αγαπήσεις το kickboxing;
Αν και είχα δοκιμάσει διάφορα αθλήματα, μόλις έκανα μια δοκιμαστική προπόνηση στο kickboxing κατάλαβα αμέσως ότι αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Αγάπησα την ένταση, την προσωπική πρόκληση και την ομάδα που δημιουργείται γύρω σου.
Πώς αντέδρασαν η οικογένεια και οι φίλοι σου όταν έμαθαν για τη διάκριση;
Οι γονείς μου ήταν μαζί μου στην Ιταλία και ένιωσαν πολύ περήφανοι, καθώς είδαν τους κόπους μου να ανταμείβονται. Χάρηκαν πολύ και οι φίλοι μου για τη διάκριση.
Τι ένιωσες όταν ανέβηκες στο βάθρο έχοντας πίσω σου την ελληνική σημαία;
Ήταν μια στιγμή που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Ένιωσα υπερηφάνεια και συγκίνηση και κατάλαβα ότι όλες οι ώρες προπόνησης άξιζαν.
Αισθάνθηκες ότι, εκτός από την Ελλάδα, εκπροσωπούσες και το Ωραιόκαστρο;
Ναι, φυσικά. Εκτός από τη χώρα μου, εκπροσωπώ τον σύλλογο και την πόλη μου και ήθελα να τους κάνω περήφανους.
Ποιον θα ήθελες να ευχαριστήσεις για αυτή την επιτυχία;
Πρώτα απ’ όλα την οικογένειά μου, που με στηρίζει πάντα, και τον προπονητή μου, Κωνσταντίνο Ευρυβιάδη. Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τους συναθλητές μου και όλο τον σύλλογο Κινέζος. Ακόμη και όσοι έμειναν στην Ελλάδα μου έστελναν καθημερινά μηνύματα υποστήριξης και ενθάρρυνσης.
Τι θα έλεγες σε ένα παιδί που φοβάται να ξεκινήσει ένα μαχητικό άθλημα;
Να το δοκιμάσει. Είναι φυσιολογικό να φοβάται στην αρχή, αλλά το άθλημα σε μαθαίνει τον σεβασμό, την αυτοπεποίθηση και την πειθαρχία. Σιγά σιγά, ο φόβος περνά.
